Kliknij tutaj --> 🐊 jak wygląda chemioterapia u dzieci

W chromoterapii wykorzystuje się widmo widzialne promieniowania elektromagnetycznego, czyli kolory. Koloroterapia najczęściej polega na naświetlaniu określonych punktów na ciele lub większych obszarów ciała i skóry. Światło aplikuje się przy użyciu kolorowych żarówek lub halogenowych lamp do chromoterapii. Chemioterapia to podstawowa i często stosowana forma leczenia nowotworów, która mimo wielu skutków ubocznych, jest bardzo skuteczna. Jej zadaniem jest usunięcie z organizmu pacjenta wszystkich komórek nowotworowych. Stosuje się Czytaj więcej. Chemioterapia w domu. Infuzory do chemioterapii. mar 11, 2023. Chemioterapia to metoda leczenia bazująca na cyklicznym podawaniu pacjentowi leków z grupy cytostatyków, które hamują proces rozwoju i unicestwiają komórki nowotworowe. Jak mówił w rozmowie z Medonetem lek. Kamil Kuć, onkolog, chemia powoduje, że „albo jesteśmy w stanie chorobę wyleczyć, albo zmniejszyć ryzyko, że wróci, albo Nie wiem jak wygląda chemioterapia, ale mógłbym przysiąc, że to co przeżyłem było czymś porównywalnym. Wielu lekarzy nie rozumie i nie zna działania covid-19, stąd też posiłkuje się ogólną wiedzą medyczną i robionej naprędce analizie na małej grupie badawczej. Covid-19 rozwinął się u mnie w ciągu 3 dni. Chemioterapia jest jednym z głównych sposobów leczenia nowotworów, polega na stosowaniu leków przeciwnowotworowych, zwanych chemioterapeutykami, w celu niszczenia lub hamowania wzrostu komórek nowotworowych. Leki chemioterapeutyczne mają zdolność do atakowania szybko dzielących się komórek, które charakteryzują się nowotworem Meilleur Application De Rencontre Pour Iphone. Białaczka to cała grupa nowotworów złośliwych układu krwiotwórczego. Białaczka może być ostra lub przewlekła, szpikowa lub limfatyczna. Objawy białaczki nie są charakterystyczne, dlatego jej rozpoznanie nie zawsze jest łatwe. Istnieją jednak pewne symptomy, które, gdy pojawiają się razem, mogą sugerować chorobę nowotworową krwi. Dowiedz się, jak rozpoznać objawy białaczki u dzieci i dorosłych oraz jak przebiega leczenie białaczki. Autor: Getty Images Spis treści Białaczka: przyczyny Białaczka: rodzaje Białaczka: objawy u dorosłych Białaczka: objawy u dzieci Białaczka: rozpoznanie Białaczka: leczenie Białaczki (łac. leucaemia) są chorobami nowotworowymi układu krwiotwórczego, które dotyczą układu białych krwinek. Ich charakterystyczną cechą jest obecność klonu stransformowanych komórek, które wywodzą się z wczesnych stadiów rozwojowych hematopoezy. Komórki te dominują w szpiku i we krwi oraz tworzą nacieki w różnych narządach. Częstość zachorowań w wieku 30-35 lat wynosi około 1/100 000, natomiast u osób po 65 roku życia wzrasta do około 10/100 000. Warto wiedzieć, że białaczki częściej występują u mężczyzn niż u kobiet. Dr Janusz Meder o tym, co możemy zrobić, żeby wcześnie wykryć nowotwór Białaczka: przyczyny Przyczyny rozwoju białaczek są złożone i w wielu wypadkach niewyjaśnione. Najczęstszymi czynnikami etiologicznymi są: czynniki genetyczne (np. u pacjentów z zespołem Downa występuje zwiększone ryzyko zachorowania na ostrą białaczkę szpikową) wirusy (np. ludzki wirus T-limfotropowy HTLV-1 lub 2 wywołuje ostrą T-komórkową białaczkę limfatyczną) uszkodzenie szpiku przez promieniowanie jonizujące leki cytostatyczne (np. leki alkilujące) substancje chemiczne (np. fenol) W wyniku zadziałania czynnika etiologicznego dochodzi do uszkodzenia materiału genetycznego, czego następstwem są translokacje w obrębie chromosomów i powstanie genów hybrydowych. Skutkuje to transformacją nowotworową hematopoetycznych komórek pnia i ekspansją złośliwego klonu komórek - wszystko to odbywa się kosztem prawidłowej hematopoezy. Dochodzi również do postępującego upośledzenia czynności szpiku kostnego. Białaczka: rodzaje Białaczki można podzielić na ostre i przewlekłe. Do ostrych białaczek zalicza się: ostre białaczki niezróżnicowane ( ostre białaczki szpikowe (nielimfoblastyczne) AML (Acute Myelogenous Leukemia) -> ostra białaczka mieloblastyczna bez cech dojrzewania (M1) -> ostra białaczka mieloblastyczna z cechami dojrzewania (M2) -> ostra białaczka promielocytowa (M3) -> ostra białaczka mielomonocytowa (M4) -> ostra białaczka monocytowa niezróżnicowana (monoblastyczna) (M5a) -> ostra białaczka monocytowa zróżnicowana (M5b) -> ostra erytroleukemia (M6) -> ostra białaczka megakariocytowa (M7) ostre białaczki limfoblastyczne ALL (Acute Lymphoblastic Leukemia) Podział morfologiczny: -> podtyp L1 typ limfocytowy -> podtyp L2 typ limfoblastyczny -> podtyp L3 typ Burkitta Podział immunologiczny: -> null -> pre-pre-B -> common -> pre-B -> pre-T -> tymocytowa -> T-komórkowa Do przewlekłych białaczek należy: przewlekła białaczka szpikowa CML (Chronic Myelogenous Leukemia) (zaliczana jest do zespołów mieloproliferacyjnych) przewlekła białaczka limfatyczna CLL (Chronic Lymphocytic Leukemia) (związana z grupą chłoniaków) przewlekła białaczka mielomonocytowa CMML (Chronic Myelomonocytic Leukemia) (zaliczana jest do zespołów mielodysplastycznych) Białaczka: objawy u dorosłych Spis treści Ostra białaczka szpikowa: objawy Przewlekła białaczka szpikowa: objawy Ostra białaczka limfoblastyczna: objawy Przewlekła białaczka limfoblastyczna: objawy Przewlekła białaczka eozynofilowa-objawy Przewlekła białaczka neutrofilowa: objawy Przewlekła białaczka mielomonocytowa: objawy Przewlekła białaczka limfatyczna: objawy Białaczka włochatokomórkowa: objawy Objawy białaczki ze względu na fakt, że nie są charakterystyczne i zwykle rozwijają się stopniowo, często w początkowym etapie są zupełnie bagatelizowane przez chorego. Zdarza się, że przypadkowe rozpoznanie tej choroby opiera się na rutynowo wykonanej morfologii krwi opisano symptomatologię najczęściej występujących białaczek u osób dorosłych i dzieci. Ostra białaczka szpikowa: objawy Ostrej białaczki szpikowej rozwijają się gwałtownie. Chory zgłasza się do lekarza z powodu obecności zespołu objawów, które związane są z dysfunkcją szpiku kostnego. Do najczęściej występujących objawów ogólnych zalicza się: osłabienie gorączkę bóle kości i stawów Poza tym obecne są objawy związane z niedokrwistością, obniżeniem odporności, objawy skazy krwotocznej, leukostazy oraz objawy wynikające z nacieczenia narządów przez komórki białaczkowe. Do objawów związanych z niedokrwistością zalicza się osłabienie, zawroty głowy, bladość skóry i błon śluzowych, a także duszność wysiłkową. U chorego obserwuje się zwiększoną podatność na zakażenia. Szczególnie predysponowaną okolicą do występowania zmian zapalnych jest jama ustna. Obecne tu mogą być afty, bolesne owrzodzenia, nawracające opryszczki, ale również zmiany okołozębowe (np. ropnie) czy ciężkie anginy. Oprócz tego chorzy narażeni są na zapalenia płuc o etiologii bakteryjnej i grzybiczej, które niejednokrotnie mają bardzo ciężki przebieg. Szczególnie niebezpieczne dla życia chorego są objawy skazy krwotocznej. Przyjmują one postać krwawień z nosa i dziąseł, plamicy błon śluzowych i skóry, a także krwawień z przewodu pokarmowego i dróg rodnych u kobiet. Warto w tym miejscu wspomnieć, że bardzo silne krwawienia mogą być następstwem zespołu wykrzepiania wewnątrznaczyniowego wywołanego przez rozpadające się komórki białaczkowe. Jest to charakterystyczne dla białaczki promielocytowej. Objawy tzw. leukostazy występują jedynie u około 5% chorych i wynikają z zaburzenia przepływu krwi w mikrokrążeniu z powodu dużej leukocytozy - wartości powyżej 100 000/ul. Zalicza się do nich bóle głowy, zaburzenia świadomości, zaburzenia widzenia, objawy niedotlenienia (związane z zaburzeniem przepływu krwi w naczyniach płucnych), a czasem priapizm, czyli bolesny wzwód prącia. Komórki białaczkowe mogą naciekać różne narządy i wywoływać przez to różne objawy. Zalicza się do nich powiększenie węzłów chłonnych powiększenie wątroby powiększenie śledziony niewydolność serca zaburzenia rytmu serca ciężką niewydolność oddechową ból brzucha krwiomocz ból kości i stawów martwicę kości pogorszenie ostrości wzroku zapalenie ucha wewnętrznego lub zewnętrznego. Przy zajęciu przez komórki białaczkowe skóry, obecne mogą być na jej powierzchni guzki lub płaskie wykwity, a przy zajęciu naciekiem dziąseł - zaobserwować można ich przerost, doprowadzający w skrajnych przypadkach do przysłonięcia zębów. Na koniec nie można zapomnieć o możliwości obecności nacieków w obrębie obwodowego i ośrodkowego układu nerwowego. Przewlekła białaczka szpikowa: objawy W około 20 do 40% przypadków przewlekła białaczka szpikowa nie daje żadnych objawów w początkowym etapie. W miarę trwania choroby rozwijają się objawy podobne do ostrej białaczki szpikowej. Ma to związek z dużą leukocytozą (>200 000-300 000/ul). Zalicza się do nich: utratę masy ciała stany gorączkowe potliwość uczucie osłabienia zaburzenia świadomości bóle głowy priapizm (bolesny wzwód prącia) uczucie pełności w jamie brzusznej (wynika z powiększenia wątroby i śledziony) bóle w lewym podżebrzu bóle kostne Ostra białaczka limfoblastyczna: objawy Objawy ostrej białaczki limfoblastycznej są zbliżone do objawów ostrej białaczki szpikowej. W jej przebiegu częściej jednak dochodzi do powiększenia węzłów chłonnych, wątroby i śledziony. Objawia się to zazwyczaj bólami brzucha, a w przypadku zajęcia węzłów chłonnych śródpiersia - uczuciem ucisku w klatce piersiowej oraz dusznością. W przebiegu ostrej białaczki limfoblastycznej częściej też dochodzi do zmian białaczkowych w ośrodkowym układzie nerwowym. Przewlekła białaczka limfoblastyczna: objawy Ten typ białaczki może przez lata nie dawać żadnych objawów poza powiększeniem węzłów chłonnych i ewentualnie uczuciem osłabienia. Dopiero w zaawansowanym stadium rozwoju choroby pojawiają się bardziej charakterystyczne objawy, takie jak gorączka, nocne poty i gwałtowne chudnięcie, niedokrwistość oraz zwiększona podatność na infekcje wynikająca z upośledzenia odporności. Warto wiedzieć, że ten typ białaczki najczęściej jest diagnozowany u pacjentów powyżej 50. roku życia. Przewlekła białaczka eozynofilowa: objawy W momencie rozpoznania tej białaczki chorzy nie mają żadnych dolegliwości - pojawiają się one stopniowo. Oprócz gorączki, zmęczenia, utraty łaknienia i utraty masy ciała występować mogą objawy ze strony układu krążenia, układu oddechowego i przewodu pokarmowego. Poza tym obecne mogą być objawy neurologiczne i skórne. Ze strony układu krążenia stwierdzić można niewydolność serca, zaburzenia rytmu i przewodzenia, a także skłonność do incydentów zakrzepowo-zatorowych. Natomiast ze strony układu oddechowego – duszność oraz suchy kaszel. W przebiegu przewlekłej białaczki eozynofilowej wystąpić mogą bóle brzucha i biegunki (związane z obecnością owrzodzeń błony śluzowej, krwawieniem czy też perforacją), a także zaburzenia pamięci, zmiany zachowania, objawy polineuropatii obwodowej, jak również ataksja. Poza tym na skórze występować mogą podskórne guzki, pokrzywka, zaczerwienienie skóry, świąd skóry oraz obrzęk naczynioruchowy. Nierzadko chorzy skarżą się na bóle mięśniowo-stawowe i zaburzenia widzenia. W badaniu chorego zwracać może uwagę powiększenie wątroby lub śledziony. Przewlekła białaczka neutrofilowa: objawy Przewlekła białaczka neutrofilowa jest dość rzadkim nowotworem układu krwiotwórczego. Zdarza się, że współwystępuje z innym nowotworem - zwykle szpiczakiem mnogim. Dla jej przebiegu charakterystyczne jest powiększenie wątroby i śledziony, objawy dny moczanowej (najczęściej ostre zapalenie pojedynczego stawu z rumieniem w jego okolicy, o największym nasileniu w ciągu 6-12h) oraz niejednokrotnie zagrażające życiu choremu krwawienia, które są obecne mimo prawidłowej liczby płytek i prawidłowych czasów krzepnięcia. Przewlekła białaczka mielomonocytowa: objawy Przewlekła białaczka mielomonocytowa jest rzadkim nowotworem. U chorych występują typowe objawy ogólne dla białaczki: stany podgorączkowe (a nawet gorączki z potami nocnymi) osłabienie utrata masy ciała Obecne również są objawy wynikające z niedokrwistości – bladość skóry i błon śluzowych, szybka męczliwość, tachykardia, a także zwiększona podatność na zakażenia i skaza krwotoczna. Ze względu na fakt, że w przebiegu choroby dość często dochodzi do pozaszpikowych nacieków komórek białaczkowych, u chorego stwierdzić można powiększenie wątroby, śledziony i węzłów chłonnych, a także obecność zmian skórnych. Przy dużej liczbie monocytów obecny może być płyn wysiękowy w jamie otrzewnowej, jamie opłucnowej i jamie osierdzia. Przewlekła białaczka limfatyczna: objawy Przewlekła białaczka limfatyczna jest najczęściej występującą w Europie postacią białaczki. U około 50% chorych choroba jest zupełnie przypadkowo rozpoznawana, w tzw. bezobjawowym okresie. U pozostałych chorych występować może pogorszenie tolerancji wysiłku fizycznego, znaczne osłabienie, nocne poty oraz utrata masy ciała. Poza tym prawie zawsze u chorych stwierdza się powiększenie węzłów chłonnych, które są twarde i bolesne. Czasem stwierdza się powiększenie śledziony i niewielkie powiększenie wątroby, które mogą powodować bóle brzucha czy też wywoływać uczucie pełności w jamie brzusznej. Zdarza się, że choroba dotyka też skóry. Objawia się wówczas jej świądem, obecnością wyprysków i zmian zapalnych, krwawych wybroczyn, guzowatych nacieków, a czasem grzybicą i półpaścem. Nie można zapominać, że w przebiegu przewlekłej białaczki limfatycznej wystąpić może obrzęk ślinianek i gruczołów łzowych - jest to tzw. zespół Mikulicza. Poza tym jako powikłanie choroby rozwinąć się może niedokrwistość autoimmunohemolityczna oraz małopłytkowość immunologiczna. Białaczka włochatokomórkowa: objawy W przypadku białaczki włochatokomórkowej około ¼ chorych nie zgłasza żadnych objawów w chwili rozpoznania. U pozostałych obecne są takie objawy ogólne jak utrata masy ciała, osłabienie i nadmierna męczliwość. Gorączka i nocne poty zwykle nie występują. W związku z powiększeniem śledziony, chory może się skarżyć na ból brzucha, uczucie pełności w jamie brzusznej, a poza tym na zwiększoną skłonność do krwawień wynikającą z małopłytkowości i zwiększoną skłonność do zakażeń jako skutek granulocytopenii. Należy pamiętać, że obecne mogą być również objawy związane z zajęciem płuc, przewodu pokarmowego, nerek, kości, ośrodkowego układu nerwowego oraz opłucnej i otrzewnej. Białaczka: objawy u dzieci Najczęściej diagnozowaną białaczką u dzieci jest ostra białaczka limfoblastyczna, a szczyt zachorowań na nią przypada na okres między 2 a 5 rokiem życia. Co więcej, objawy tego nowotworu mogą się znacznie szybciej rozwijać w porównaniu z osobami dorosłymi. Znacznie rzadziej dzieci chorują na ostrą białaczkę szpikową czy też przewlekłą białaczkę szpikową. Na obecność białaczki u dziecka wskazywać może: złe samopoczucie senność brak apetytu bladość zwiększona podatność na zakażenia Poza tym obecne mogą być zasinienia, wybroczyny, krwawienia z nosa oraz bóle kostne - szczególnie częste w nocy i niezwiązane z żadnym urazem. Przy zajęciu chorobą ośrodkowego układu nerwowego charakterystyczne są: bóle głowy wymioty porażenia nerwów czaszkowych W badaniu dziecka wyczuwalne są powiększone węzły chłonne, wątroba, śledziona a czasem jądra (przy ich białaczkowym nacieku). Źródło: Autor: Białaczki (łac. leucaemia ) są chorobami nowotworowymi układu krwiotwórczego, które dotyczą układu białych krwinek. Białaczka: rozpoznanie Aby rozpoznać białaczkę, konieczne jest wykonanie wielu badań diagnostycznych. Zalicza się do nich: morfologię krwi z rozmazem i oznaczeniem liczby płytek krwi badania koagulologiczne takie jak APTT, INR, D-dimery i stężenie fibrynogenu biopsja aspiracyjna szpiku badania biomolekularne i cytogenetyczne szpiku badania cytochemiczne i cytoenzymatyczne komórek blastycznych krwi obwodowej lub w szpiku immunofenotypizacja komórek blastycznych z krwi obwodowej lub ze szpiku badanie USG jamy brzusznej, zdjęcie RTG klatki piersiowej oraz punkcja lędźwiowa (szczególnie przy podejrzeniu zajęcia ośrodkowego układu nerwowego) Białaczka: leczenie Obecnie w leczeniu białaczek wykorzystuje się polichemioterapię, czyli skojarzone leczenie cytostatyczne z wykorzystaniem leków o różnym mechanizmie działania. Do najczęściej stosowanych leków zalicza się leki alkilujące, leki pochodzenia roślinnego, antymetabolity, antybiotyki antracyklinowe, pochodne podofilotoksyny oraz takie leki jak asparaginaza, hydroksykarbamid czy glikokortykoidy. Warto wiedzieć, że terapia białaczek oparta jest na trzech etapach - indukcji remisji, konsolidacji remisji oraz podtrzymywaniu remisji. Celem pierwszego etapu jest uzyskanie redukcji masy komórek białaczkowych do ok. 1g (ok. 109 komórek), co doprowadza do ustąpienia klinicznych i laboratoryjnych objawów choroby, a także wycofania się stwierdzanych wyjściowo zmian narządowych. Pacjent uzyskuje wtedy tzw. całkowitą remisję hematologiczną. Jednym z najistotniejszych kryteriów całkowitej remisji jest odsetek komórek blastycznych w szpiku – nie powinien on przekraczać 5%. W drugim etapie leczenia dąży się do dalszej redukcji liczby komórek nowotworowych (ok. 1 mg komórek, tj. ok. 106 komórek) – nie podlegają one wtedy mechanizmom regulacji immunologicznej. Ostatni etap terapii służy całkowitemu wyleczeniu i trwa zazwyczaj dwa lata. Utrzymuje się go za pomocą okresowej polichemioterapii – w tym celu podaje się w odstępach 4-6 tygodniowych cykle mniej agresywnej chemioterapii ze zmieniającymi się cytostatykami, co zapobiega powstaniu krzyżowej oporności. Etap ten, tak samo jak poprzednie również prowadzi do redukcji liczby komórek białaczkowych, ale i utrzymuje prawidłową regulację immunologiczną. Warto pamiętać, że autologiczne lub allogeniczne przeszczepienie szpiku lub komórek krwiotwórczych jest współcześnie alternatywną metodą terapii wobec podtrzymującej cyklicznej chemioterapii. Szansa całkowitego wyleczenia (tzn. 5-letnie przeżycie bez objawów choroby) u chorych z allogeniczną transplantacją komórek krwiotwórczych wynosi ok. 60 procent, a u chorych z autologiczną transplantacją komórek krwiotwórczych wynosi ok. 30-40%. Natomiast u chorych leczonych jedynie chemioterapią wynosi ok. 20-25%. Oprócz chemioterapii, autologicznego i allogenicznego przeszczepiania szpiku kostnego lub komórek krwiotwórczych wykorzystuje się również w terapii białaczek leki skierowane przeciwko powierzchniowym antygenom, białkom oporności wielolekowej, enzymom, jak również nowe leki cytostatyczne. Data aktualizacji: 4 marca 2022 Mimo ciągłego rozwoju medycyny, choroby nowotworowe nadal pozostają jedną z głównych przyczyn śmiertelności ludzi na świecie. W leczeniu stosuje się głównie chemioterapię, które posiada szereg skutków ubocznych. Zdaniem jednych leczy raka, a innych - wyniszcza organizm. Sprawdź, jakie są skutki uboczne chemioterapii. Co to jest chemioterapia? Chemioterapia jest jedną z podstawowych metod leczenia chorób nowotworowych. Razem z zabiegiem chirurgicznym i radioterapią, stanowią triadę klasycznych metod stosowanych w leczeniu raka. Pacjenci onkologiczni są także poddawani: hormonoterapii, immunoterapii, terapii celowanej. Pod pojęciem chemioterapii kryje się dożylne (niekiedy także doustne) podawanie choremu leków cytostatycznych, które mają zmniejszać komórki nowotworowe i hamować ich namnażanie. Takie leczenie stosuje się w przypadku nowotworów rozsianych, a także litych jako element terapii skojarzonej. Chemioterapię należy rozpocząć jak najszybciej po rozpoznaniu raka. Celem nadrzędnym leczenia jest wyniszczenie wszystkich komórek nowotworowych, przy możliwie jak najmniejszym wyniszczeniu komórek prawidłowych. Pacjentom podaje się możliwie jak największe dawki leków. Leki cytostatyczne podawane są długotrwale, z niewielkimi przerwami, w określonej kolejności. Jak wygląda pierwsza chemioterapia? Różni się ona nieco od następnych. Trzeba najpierw zgłosić się do izby przyjęć i zazwyczaj wykonuje się dodatkowe badania przed podaniem chemii. Może ona trwać od 2 do 5 dni, co zmusza do dłuższego pobytu w szpitalu. Czasem jednak można wrócić tego samego dnia do domu. Warto o wszystko dopytać lekarza. Rodzaje chemioterapii Wyróżnia się następujące rodzaje chemioterapii: radykalna – leczenie samodzielne, dążące do całkowitej eliminacji komórek nowotworowych. Chemioterapia radykalna podawana jest głównie pacjentom hematologicznym, uzupełniająca – stosowana po operacji, żeby zabić pozostałe komórki nowotworowe, wstępna – podawana przez zabiegiem operacyjnym, aby zmniejszyć guza, regionalna – miejscowe podanie leków cytostatycznych, cytotoksyczna – działająca toksycznie na komórki nowotworowe, antyangiogeniczna – o działaniu toksycznym na naczynia krwionośne, które dostarczają tlen do komórek nowotworowych. Nie każda choroba nowotworowa daje szansę na wyleczenie. W przypadku rozsianej choroby nowotworowej stosuje się chemioterapię paliatywną, która dąży jedynie do spowolnienia rozwoju choroby i zmniejszenia dolegliwości chorobowych. Ile trwa chemioterapia? Chemioterapia w postaci dożylnych wlewów trwa zwykle kilka godzin i jest prowadzona w warunkach ambulatoryjnych. Niekiedy może jednak trwać kilka dni, wówczas pacjenci są hospitalizowani. Chemię podaje się pacjentom w tzw. cyklach. Po sesji chemioterapeutycznej następuje przerwa, zwykle 2-4 tygodniowa, po której pacjent wraca na kolejną sesję. Coraz częściej pacjentom zakłada się pompy infuzyjne, dzięki którym sami mogą podawać sobie leki cytostatyczne, które otrzymają w szpitalu. Ile cykli chemioterapii można zatem przyjąć? Zazwyczaj jest to od 3 do 6 cykli. Można jednak przyjmować chemioterapię nawet na okres 12 cykli. Długość trwania chemioterapii zależy od efektów leczenia. Która chemioterapia jest najgorsza? W leczeniu nowotworów stosuje się różnego rodzaju leki cytostatyczne, które powinny być dobrane do rodzaju nowotworu, tempa wzrostu i stopnia zaawansowania choroby. Często stosuje się kilka leków jednocześnie. Wśród leków stosowanych w leczeniu nowotworów wymienia się: leki alkilujące: pochodne iperytu azotowego, pochodne etylenoiminy, pochodne nitrozomocznika, triazeny, antymetabolity kwasu foliowego, pirymidyn i puryn, inhibitory deaminazy adenozynowej, inhibitory topoizomerazy, antybiotyki cytostatyczne, alkaloidy, taksoidy, lignany, enzymy, hormony. Chemioterapię niekiedy dzieli się na białą, żółtą i czerwoną. Kolory mają związek z barwami preparatów podawanych dożylnie. Biała jest najmniej inwazyjną, a czerwona jest określają przez pacjentów jako „najgorsza”. Czerwona chemioterapia ma zastosowanie głównie w leczeniu białaczki i innych nowotworów układu krwiotwórczego. Uznawana jest ona za najgorszą przez pacjentów, ponieważ najczęściej pojawiają się przy niej skutki uboczne. Skutki uboczne chemioterapii Chemioterapia ma bardzo dużo skutków ubocznych. Do najczęstszych należą: nudności i wymioty, utrata włosów, uszkodzenie szpiku kostnego, obniżona odporność, zaburzenia czucia i równowagi, zapalenie błony śluzowej układu pokarmowego z towarzyszącymi mu biegunkami, owrzodzeniami, a nawet martwicą, zaburzenia rytmu serca i zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie żył i zakrzepica, wynaczynienie, zakażenia układu moczowego, zaburzenia płodności lub całkowita utrata. Chemioterapia ma także wpływ na samopoczucie. Zazwyczaj pacjencji są osłabieni i zmęczeni. Nie mają apetytu i tracą przez to na wadze. Skuteczność chemioterapii W porównaniu z chemioterapią zakażeń, chemioterapia nowotworowa uchodzi za mało skuteczną i bardzo inwazyjną. Wpływ na mniejszą skuteczność tego rodzaju „chemii” ma prawdopodobnie wciąż nie do końca poznany mechanizm powstawania nowotworów, a także niewielkie różnice pomiędzy komórkami zdrowymi a nowotworowymi. Ponadto leki cytostatyczne nie są preparatami o działaniu typowo przeciwnowotworowym. Wymienione czynniki mają wpływ na dużą toksyczność dla zdrowych tkanek organizmu i stosunkowo niską wyleczalność, aczkolwiek z każdym rokiem wyższą. Trudno jednoznacznie określić, kiedy można uznać, że choroba nowotworowa została wyleczona. Jaka jest zatem długość życia po chemioterapii? Przyjmuje się, że jeśli pacjent po chemioterapii przeżył 10-20 lat, a choroba nie dawała w tym czasie objawów, to można uznać, że terapia była skuteczna, a pacjent został wyleczony. Czy ten artykuł był dla Ciebie pomocny? Dziękujemy za przeczytanie naszego artykułu do końca. Jeśli chcesz być na bieżąco z informacjami na temat zdrowia i zdrowego stylu życia, zapraszamy na nasz portal ponownie! Fot. medforumDziecko walczące z rakiemChemioterapia, inaczej leczenie za pomocą środków cytostatycznych stosowana jest w leczeniu chorób o podłożu nowotworowym. Leki te mają za zadanie zwalczyć chorobę tj. zniszczyć komórki nowotworowe zlokalizowane w organizmie dziecka lub dorosłego. Jak wygląda chemioterapia u dzieci?Chemioterapia i jej skutki uboczneChemioterapia to sposób leczenia związany z używaniem syntetycznych związków chemicznych w celu zwalczenia chorób nowotworowych. W leczeniu może być wykorzystywany pojedynczy lek (monoterapia) bądź kilka leków (polichemioterapia), która stosowana jest znacznie częściej. Chemioterapia prawie zawsze łączona jest z innymi metodami leczniczymi takimi jak: radioterapia, zabiegi chirurgiczne, leczenie celowane/ukierunkowane czy skierowane są przeciwko komórkom nowotworowym, które charakteryzuje zdolność do bardzo szybkich podziałów. Niestety nie działają one tylko i wyłącznie na te komórki, mogą atakować i niszczyć inne komórki jak np. komórki szpiku kostnego. W sytuacji, gdy nie ma możliwości całkowitego wyleczenia dziecka chemioterapia stosowana jest w celu przedłużenia życia leków przeciwnowotworowych jest zahamowanie całkowite bądź częściowe podziałów komórkowych. Działają one głównie poprzez hamowanie mitozy i uszkodzenie DNA oraz wszelkich innych struktur odpowiedzialnych za podział komórki. W ten sposób kierują one komórkę na szlak apoptozy. Podczas poszczególnych cykli leki te zabijają pewna pulę komórek nowotworowych, w związku z powyższym kolejne dawki leków muszą być powtarzane. Oczywiście w procesie tym pojawiają się skutki uboczne dla organizmu. Dotykają one te obszary, w których komórki mają zdolność do szybkich podziałów (komórki przewodu pokarmowego, włosów, szpiku kostnego, skóry). Rodzaj skutków ubocznych oraz ich rozległość jest związany z rodzajem zażywanego leku, a także odpowiedzi organizmu na leczenie. W związku z powyższym każdego małego pacjenta należy traktować panthermedia Najczęściej spotykane powikłania po chemioterapiiChemioterapia u dzieci wiąże się z pojawieniem się różnego rodzaju powikłań. Dzielone są one na ostre (pojawiają się natychmiast po podaniu), wczesne, opóźnione oraz późne (pojawiają się kilka miesięcy a nawet lat po jej podaniu). Najczęstsze powikłania po chemioterapii:ból głowy, zaburzenia koncentracji, zawroty głowyzahamowanie produkcji krwinek czerwonych, białych oraz płytek krwianemia, bladość, ospałość, zmniejszona aktywność fizycznazmniejszona liczba neutrofilówmałopłytkowość (obecne są na ciele wybroczyny, siniaki, dochodzi do krwawienia z dziąseł)nudności, wymioty, brak apetytubiegunkazmiany i owrzodzenia w jamie ustnej i wiele innychDziecko leczone za pomocą cytostatyków znajduje się na oddziale szpitalnym. Jego stan zdrowia jest cały czas monitorowany. Pojawienie się jakichkolwiek skutków ubocznych powinno być zawsze zgłaszane tekstu:1. Madej G. Chemioterapia onkologiczna dorosłych i dzieci, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa Dmoszyńska A. Leczenie rozrostowych chorób hematologicznych, Folium, Lublin www źródła:Tagi: chemioterapia u dzieci, powikłania po chemioterapii, skutki uboczne chemioterapii Pneumokoki - kto jest nosicielem Bóle głowy - przyczyny, objawy, diagnoza, leczenie Ostre rozsiane zapalenie mózgu i rdzenia - ADEM Ból gardła u dziecka - przyczyny, objawy, diagnoza, leczenie Jak zapobiec przeziębieniu u niemowlaka? Mutyzm selektywny - ile o nim wiemy? Drgawki gorączkowe - przyczyny, objawy, diagnoza, leczenie Mononukleoza, czyli choroba pocałunków Grzybica paznokci u dzieci - przyczyny, objawy, diagnoza, leczenie Żywienie zdrowych dzieci w pierwszym roku życia Chemioterapia budzi lęk u większości pacjentów, u których zdiagnozowano nowotwór. Często strach wynika z niewystarczającej wiedzy. Chemioterapia to jedna z podstawowych metod leczenia chorób onkologicznych. Czym jest dokładnie i na czym polega? Co to jest chemioterapia? Podstawowym zastosowaniem chemioterapii jest leczenie chorób nowotworowych, chociaż znajduje ona także zastosowanie w leczeniu zakażeń. Przykładem tego są sulfonamidy stosowane w postaci kropel do oczu. Jak działa chemioterapia? Odpowiadając na pytanie, na czym polega chemioterapia, trzeba powiedzieć, czym jest komórka nowotworowa. Jest to taka komórka, która pokonała bariery immunologiczne organizmu i jest zdolna do szybkich i licznych podziałów komórkowych. Takie dzielenie komórki sprawia, że nowotwory szybko rosną i mogą dawać liczne przerzuty. Cytostatyk, czyli lek stosowany w chemioterapii, wprowadzony do organizmu ma za zadanie zniszczyć szybko dzielące się komórki. Niestety, oprócz komórek nowotworowych oddziałuje także na zdrowe komórki, które ulegają szybkim podziałom. Znajdziemy je w przewodzie pokarmowym (w kosmkach jelitowych), w naskórku czy w komórkach szpiku kostnego. Wiąże się to z licznymi działaniami niepożądanymi, na jakie cierpią chorzy onkologicznie. Wyróżnić możemy następujące mechanizmy działania leków cytostatycznych: Leki alkilujące – wytwarzają wiązania chemiczne z cząsteczkami DNA. Podstawienie cząsteczki wodoru rodnikiem alkilowym doprowadza do zahamowania podziałów komórkowych. Związki te mogą także hamować działanie enzymów odpowiedzialnych za naprawę DNA. Przykładem takiego leku jest cisplatyna. Inhibitory mitozy – leki, które sprawiają, że dochodzi do niszczenia mikrotubul, czyli cząsteczek odpowiedzialnych za podział komórki. Zaliczamy do nich alkaloidy Vinca, jak np. winkrystyna. Inne leki z grupy prowadzą do nadmiernej stabilizacji mikrotubul, co utrudnia wiele procesów komórkowych i prowadzi ostatecznie do zahamowania podziałów komórkowych. Wliczamy tutaj grupę taksanów. Inhibitory topoizomerazy – to enzymy potrzebne do replikacji DNA. Zablokowane enzymy nie są w stanie pełnić swojej funkcji i dochodzi do zatrzymania podziału komórkowego. Do takich inhibitorów zaliczamy irynotekan czy etopozyd. Antymetabolity – związki, które zaburzają prawidłowy szlak metaboliczny. Podstawiają się za naturalny metabolit i zatrzymują tym samym cały szlak metaboliczny, uniemożliwiając podział i funkcjonowanie komórki. Przykładem jest metotreksat czy gemcytabina. Antybiotyki cytostatyczne – to takie leki, których mechanizm działania polega na przecięciu nici DNA (bleomycyna) bądź zaburzeniu struktury DNA (antracykliny). Polecane dla Ciebie odwodnienie, wymioty, biegunka zł kapsułki, niedobór minerałów, niedobór witamin zł płyn, niedobór witamin, niedobór minerałów, odporność zł ketoprofen, kapsułki, ból, gorączka, zapalenie, stan zapalny zł Jakie są rodzaje chemioterapii? Wszystko zależy od tego, czy chemioterapia jest jedyną opcją leczenia, czy jest skojarzona z innymi metodami. Ważne jest także, na jakim etapie leczenia stosujemy terapię onkologiczną. Jeżeli chemioterapia to jedyna opcja leczenia i jej celem jest całkowite pozbycie się zmian nowotworowych, mówimy o chemioterapii radykalnej. Często jednak mamy do czynienia z łączeniem chemioterapii z innymi metodami leczniczymi jak chirurgia, hormonoterapia czy radioterapia. U chorego z dużą masą guza nienadającego się do operacji pacjenta poddaje się chemioterapii neoadjuwantowej. Jej celem jest zmniejszenie masy nowotworowej do takiego stopnia, że możliwa staje się operacja chirurgiczna. Chemioterapia przeprowadzana po zabiegu chirurgicznym nazywana jest adjuwantową. Ma ona na celu zniszczenie mikroprzerzutów, co poprawia wyleczalność chorego i zmniejsza ryzyko wznowy. U pacjentów w zaawansowanym stadium choroby, z odległymi przerzutami, u których nie jest możliwe całkowite wyleczenie, wdrażane jest leczenie onkologiczne, zwane paliatywnym. Ma ono na celu zmniejszenie dolegliwości, poprawę jakości życia oraz jego wydłużenie. Jak podajemy chemioterapię? To, jak działa chemioterapia, uzależnione jest od drogi jej podania. Podstawowym sposobem podania chemioterapeutyków jest droga dożylna. Często wymagany jest stały dostęp do dużych naczyń żylnych. Uzyskujemy go za pomocą tzw. cewników centralnych zakładanych do żyły szyjnej wewnętrznej, podobojczykowej lub – rzadko – do żyły udowej. Dużym ułatwieniem dla chorych są porty naczyniowe. Wszczepiane są pod skórę i umożliwiają wielokrotne podawanie leków. Prostą metodą podania leków jest droga doustna. Niestety, chemioterapeutyki mogą w ten sposób nie wchłaniać się wystarczająco, a towarzyszące często podawaniu leków nudności i wymioty utrudniają ich przyjmowanie. Droga dotętnicza wykorzystywana jest wyłącznie w leczeniu miejscowym. Cytostatyk, czyli lek chemioterapeutyczny podaje się do tętnicy zasilającej dany nowotwór. Chemioterapia dootrzewnowa to taka, która umożliwia uzyskanie większego stężenia leków w nowotworze niż po podaniu dożylnym. W tym typie chemioterapii lek podaje się bezpośrednio do jamy otrzewnowej. Ostatnią znaną metodą jest droga dokanałowa – lek dostarcza się bezpośrednio do płynu mózgowo-rdzeniowego. Jakie są skutki chemioterapii? Związki cytostatyczne, te stosowane w chemioterapii, działają na szybko dzielące się komórki. Niestety, nie zabijają wybiórczo tylko komórek nowotworowych, ale niszczą też te prawidłowe. Działania niepożądane związane są właśnie z niszczeniem zdrowych komórek. Uszkadzane są kosmki jelitowe w przewodzie pokarmowym, co prowadzi do biegunek, zaburzeń wchłaniania czy zapalenia błony śluzowej przewodu pokarmowego. Niszczone są mieszki włosowe, co charakteryzuje znane wszystkim wypadanie włosów. Utrata owłosienia może być częściowa lub całkowita. Pojawia się około trzeciego tygodnia od rozpoczęcia leczenia onkologicznego. Ponadto dochodzi do zahamowania czynności szpiku kostnego. Zmniejszeniu ulega także liczba białych krwinek, co prowadzi do tzw. leukopenii. Układ odpornościowy staje się niewydolny, a chory staje się bardziej podatny na zakażenia. Obniża się liczba erytrocytów, co skutkuje osłabieniem organizmu i bladą skórą. Zmniejsza się ilość płytek krwi, co prowadzi do zaburzeń jej krzepliwości. Uszkadzane są także keratynocyty, czyli komórki dzielące się w naskórku. Powoduje to, że skóra staje się sucha i nadmiernie zrogowaciała. Uciążliwym objawem są nudności i wymioty pojawiające się już od pierwszego dnia leczenia onkologicznego. Kiedy chemioterapia jest konieczna? Leczenie chemiczne podawane pacjentowi to ogromne obciążenie dla jego organizmu. Nie każdy kwalifikuje się do takiej terapii. Chory musi być w dość dobrym stanie ogólnym. W skali sprawności ECOG często granicznym stopniem jest 2. Stopień ten oznacza zdolność do wykonywania czynności osobistych, ale niezdolność do pracy. Chory spędza w łóżku około połowy dnia. Przy wyższej wartości ECOG pacjent zazwyczaj poddawany jest leczeniu objawowemu. Potrzebne jest oczywiście potwierdzenie nowotworu u chorego. Uzyskuje się je wyłącznie za pomocą badania histopatologicznego. Najczęściej materiał uzyskuje się dzięki biopsji guza lub węzła chłonnego. Należy pamiętać, że sposób leczenia zależy od umiejscowienia danego nowotworu, jego stopnia zaawansowania, histopatologii, profilu molekularnego i preferencji chorego. Nie każdy guz leczy się chemioterapią. Przy niektórych łagodnych guzach mózgu wystarczy operacja. Możliwa jest także radiochirurgia za pomocą noża Gamma. Tutaj zmiana musi być niewielka i położona z dala od tzw. narządów krytycznych, jak pień mózgu czy gałka oczna. Wiele zmian na skórze leczyć można skutecznie dzięki chirurgii. Decyzja co do formy leczenia jest zawsze podejmowana z uwzględnieniem indywidualnego podejścia do pacjenta. Twoje sugestie Dokładamy wszelkich starań, aby podane zdjęcie i opis oferowanych produktów były aktualne, w pełni prawidłowe oraz kompletne. Jeśli widzisz błąd, poinformuj nas o tym. Zgłoś uwagi Polecane artykuły Guzy, stłuczenia i siniaki – co na nie stosować? Guzy, stłuczenia, siniaki i obrzęki – jakie środki warto mieć pod ręką, aby urazy goiły się szybciej? Podpowiadamy. Makrogole – czym są? Działanie przeczyszczające, zastosowanie, przeciwwskazania Makrogole to dobrze tolerowane i bezpieczne w stosowaniu preparaty, które wykorzystuje się w przypadku zaparć zarówno tych długotrwałych, jak i sporadycznych. Powodują zwiększenie objętości płynów w świetle jelit oraz wywołują działanie przeczyszczające. Czy kobiety w ciąży i dzieci mogą stosować makrogole, jakie są skutki uboczne zażywania tych leków, a także jak długo może być prowadzona terapia z wykorzystaniem PEG? Oparzenie meduzy – co robić? Wakacyjna kąpiel dla niektórych może skończyć się przykrym i dość bolesnym doświadczeniem za sprawą parzących, galaretowatych parasolek, swobodnie pływających w toni wodnej, czyli meduz. Do obrony oraz chwytania pokarmu używają parzydełek, zawierających jad, którego siła działania jest zróżnicowana w zależności od rodzaju meduzy. Po czym można rozpoznać, że oparzyła nas meduza? Dowiedz się, co zrobić po oparzeniu meduzą, zwłaszcza jeśli planujesz zagraniczne wakacje nad wodą. DEET – co to jest, dlaczego odstrasza komary i kleszcze? Bezpieczeństwo sprayu na owady DEET jest repelentem otrzymanym syntetycznie. Działanie tego preparatu polega na zaburzaniu węchu owadów, które nie są w stanie odebrać i zakodować zapachu kwasu mlekowego, będącego składnikiem potu potencjalnego żywiciela. Jak poprawnie stosować DEET, czy dzieci i kobiety w ciąży mogą bezpiecznie z niego korzystać i czy DEET na komary może być szkodliwy dla zdrowia? Zastrzyki z kwasu hialuronowego – czym są iniekcje dostawowe i kiedy należy je stosować? W niechirurgicznym leczeniu artrozy i chorób chrząstki stawowej stosowana jest dostawowa suplementacja kwasu hialuronowego (HA), czyli wiskosuplementacja. Zazwyczaj iniekcje dostawowe dotyczą stawów kolanowego oraz biodrowego. W aptekach oraz przychodniach dostępne są liczne preparaty do wiskosuplementacji kwasem hialuronowym. Produkty te różnią się usieciowaniem oraz masą cząsteczkową HA. Który preparat wybrać, jaka jest różnica między zastrzykami z kwasem hialuronowym a preparatami zawierającymi kolagen? Jak złagodzić ból pleców? Domowe sposoby i leki apteczne Ból pleców może dotyczyć każdego odcinka kręgosłupa, jednak zazwyczaj występuje ból krzyża, który pojawia się w odcinku lędźwiowo-krzyżowym. Zakłada się, że w populacji do 40 roku życia ponad 70% osób cierpiało na ból krzyża, natomiast drugiego najczęściej występującego bólu pleców – w odcinku szyjnym doświadczyła minimum połowa populacji. Jak poradzić sobie z bólem pleców, jakie leki wybrać i które z domowych sposobów mogą uśmierzyć ból? Co na alergię? Skuteczne leki i domowe sposoby na alergię Alergia może dotyczyć niemowlaka, dziecka i osoby dorosłej. Niestety problem ten doskwiera coraz większej ilości osób na całym świecie. Lekceważenie objawów alergii może doprowadzić do groźnych komplikacji, takich jak np. przewlekła obturacyjna choroba płuc. Wsparcie w leczeniu alergii mogą stanowić metody naturalne oraz wypracowanie schematu zachowań ograniczających kontakt z alergenami. Dostępne są również leki i preparaty na alergię, które można kupić w aptece także bez recepty. Stosowane właściwie, czyli konsekwentnie i zgodnie z zaleceniami, mogą pomóc zwalczyć dokuczliwe objawy alergii. Apteczne testy do wykrywania zakażenia Helicobacter pylori z kału i krwi Zakażenie Helicobacter pylori jest często diagnozowaną infekcją przewodu pokarmowego, która jednak w niewielkim procencie przypadków daje objawy, takie jak ból nadbrzusza, nudności czy wymioty. Diagnozę stawia się najczęściej na podstawie wyniku testu ureazowego, dla którego alternatywą od pewnego czasu są domowe testy na obecność zakażenia h. pylori z krwi lub kału. Czy są one wiarygodne, jak je przeprowadzić i jak interpretować ich wynik? Najlepszym sposobem przygotowania się do rozpoczęcia chemioterapii jest zebranie wszelkich niezbędnych informacji, co ułatwia planowanie i dobrą organizację. Odczuwany przed terapią stres bierze się po części z tego, że przebieg leczenia jest wielką niewiadomą. Oto praktyczne rady, jak przygotować się do chemioterapii, zaczerpnięte z książki "Chemioterapia. Poradnik dla pacjenta i jego rodziny" Judith McKay i Tamery Schacher (Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne). Jak się przygotować do chemioterapii - praktyczne rady Spis treściPrzygotowania przed chemioterapiąW czasie chemioterapiiPo chemioterapii Przygotowania przed chemioterapią Na optymalne przygotowanie do chemioterapii składają się przede wszystkim: zgromadzenie niezbędnych informacji, dobra organizacja i własna gotowość. Pozwalają one uniknąć stresu, a także straty czasu i energii w późniejszym okresie. Niezbędne informacje przed rozpoczęciem chemioterapii: • Postaraj się zrozumieć ogólny plan i harmonogram etapów leczenia. Ogólny plan uzgadniasz z lekarzem prowadzącym. Upewnij się, że wiesz, ile przewiduje się etapów chemioterapii (o ile jest to z góry ustalone), jaka będzie ich częstotliwość oraz jak długo potrwa każdy z nich. Dowiedz się też, czy między kolejnymi etapami konieczne będą jakieś badania laboratoryjne albo dodatkowe wizyty u lekarzy. Dzięki temu łatwiej ci będzie wybrać dogodne pory i umówić się na konieczne wizyty. • Postaraj się zrozumieć warunki swojego ubezpieczenia. Twój lekarz prowadzący udzieli ci niezbędnych informacji lub podpowie, gdzie możesz je znaleźć. Musisz ustalić, które wydatki pokryje ubezpieczyciel (koszty leczenia, badań, wizyt u specjalistów i tym podobne), a które musisz wziąć na siebie. • Poznaj rozwiązania proponowane przez twojego pracodawcę. Zapytaj szefa, czy w twoim przypadku wchodziłyby w rachubę na przykład niepełny etat, praca w domu, zmniejszenie zakresu obowiązków, elastyczny czas pracy. Dowiedz się również, czy jest możliwe przeniesienie cię w firmie w inne miejsce, gdzie ryzyko złapania infekcji od któregoś ze współpracowników będzie mniejsze. • Poznaj rozwiązania dotyczące wynagrodzenia w przypadku ograniczonej zdolności do pracy. Temat ten możesz poruszyć w rozmowie z pracownikiem działu zarządzania zasobami ludzkimi albo z przedstawicielem związku zawodowego. Czy mimo czasowej nieobecności zachowasz dotychczasowe warunki pracy? Kto będzie cię zastępować? Na jaki zasiłek możesz liczyć, od kiedy i jak długo? Wnioskując o zasiłek, pamiętaj, że odzyskasz pełnię sił dopiero po kilku tygodniach (albo później). Weź to pod uwagę przy określaniu planowanego terminu powrotu do pracy. Lepiej podać termin późniejszy, a wrócić wcześniej - o ile oczywiście samopoczucie na to pozwoli. Dobra organizacja • Przygotuj listę pytań, które zadasz lekarzowi i pielęgniarce. Spotkania z lekarzem prowadzącym bywają stresujące, przebiegają w pośpiechu, a wtedy trudno pamiętać o zadaniu wszystkich pytań. Załóż więc notes, aby nie umknęło ci żadne pytanie, jakie ci się nasunie między spotkaniami z lekarzem. Przed kolejną wizytą uporządkuj listę pytań, aby rozmowa przebiegła sprawnie. Jeżeli ktoś ci towarzyszy podczas wizyty u lekarza, osoba ta może podsuwać kolejne pytania z twojej listy, notować pewne informacje, a potem pomóc ci je sobie przypomnieć. • Załóż segregator albo teczkę na wszystko, co się łączy z chemioterapią. Wkładaj do niego wszelkie papiery, które raz po raz otrzymujesz. Segregator z odpowiednim podziałem ułatwi odnajdywanie dokumentów ważnych w danym momencie, a także przygotowania do kolejnych wizyt u lekarza. • Ustal, do kogo możesz się zwrócić z prośbą o pomoc lub wsparcie (w rodzinie i w gronie przyjaciół). Zorientowawszy się, jaka pomoc będzie ci potrzebna, porozmawiaj z najbliższą rodziną i przyjaciółmi, aby wiedzieć, na kogo możesz liczyć. Zarazem staraj się realnie oceniać dyspozycyjność i możliwości poszczególnych osób. Mów konkretnie, czego oczekujesz. Dowożenia do kliniki i odbierania z niej? Dotrzymania ci towarzystwa w czasie kolejnych etapów terapii? Opieki nad dziećmi? Wyręczenia w zakupach? Przygotowania posiłków? • Zacznij pisać dziennik lub pamiętnik. Zdaniem niektórych pacjentów prowadzenie dziennika lub pamiętnika ułatwia obserwowanie swojego samopoczucia, utrwalanie nowych wiadomości oraz gromadzenie tytułów pomocnych książek i adresów stron internetowych. Część osób uważa, że zapisywanie swoich odczuć odciąża psychikę. Co więcej, ułatwia introspekcję i łagodzi stres. Niektórzy prowadzą swego rodzaju dziennik, pisząc listy albo e-maile do bliskich, opisując swoje doświadczenia. Jeżeli zdecydujesz się na takie rozwiązanie, zachowaj kopie listów dla siebie. To będzie twój dziennik - dokumentacja wszystkiego, co cię spotkało w okresie leczenia. Własna gotowość Zanim chemioterapia się rozpocznie, możesz zrobić wiele różnych rzeczy, które ułatwią ci funkcjonowanie w trakcie leczenia. Oto kilka propozycji. • Odwiedź dentystę. Umów się na wizytę, aby usunąć kamień nazębny i wykonać konieczne zabiegi stomatologiczne. Część leków stosowanych w chemioterapii zmniejsza odporność na infekcję i krzepliwość krwi. Oczywiście zęby mogą dać się we znaki niespodziewanie, ale podczas chemioterapii warto unikać sytuacji, które wymagałyby poważniejszych zabiegów w obrębie jamy ustnej, mogących narazić na zakażenie czy krwotok. • Zrób zapasy. Kup jedzenie, soki i wszystko, co będzie ci potrzebne przez kilka dni po pierwszym etapie chemioterapii. Zapewne usłyszysz sugestię, żeby pić dużo płynów i jadać rzeczy lekkostrawne. Zrób więc odpowiednie zapasy napojów oraz jedzenia. Przygotuj także termometr, miękką szczoteczkę do zębów, sodę oczyszczoną, ręczniki papierowe i krem z filtrem przeciwsłonecznym. Po pierwszej sesji chemioterapii będziesz mieć lepszą orientację co do żywności, napojów i innych rzeczy, które okażą się przydatne. • Potwierdź ustalenia poczynione zawczasu. Zadbaj o to, by ktoś zawiózł cię albo towarzyszył ci w drodze na pierwszy etap chemioterapii. Niektóre leki powodują ospałość, a wówczas samodzielne prowadzenie samochodu i podróż na własną rękę nie są wskazane. • Kup nakrycia głowy. Jeżeli wypadanie (bądź rzednięcie) włosów jest jednym ze skutków ubocznych chemioterapii, której się poddajesz, warto się na to przygotować. Wiele osób skraca włosy przed pierwszym etapem leczenia. Jeżeli planujesz noszenie peruki, to dobierz ją zawczasu, czyli przed utratą włosów, aby znaleźć najbardziej zbliżoną pod względem koloru czy stylu do twojej dotychczasowej fryzury. Oprócz peruki warto się zaopatrzyć w inne nakrycia głowy, takie jak kapelusz czy chusta. • Skorzystaj z wykładów i zajęć. Zasięgnij informacji o grupach wsparcia i rodzajach zajęć w twojej okolicy. Amerykańskie stowarzyszenie onkologiczne organizuje cykl zajęć „Zadbaj o wygląd i poczuj się lepiej”, w trakcie których specjaliści w zakresie kosmetologii uczą pacjentki kreatywnego makijażu oraz pomagają dobrać kapelusz, szal czy perukę. Możesz też uczęszczać na spotkania z dietetykami onkologicznymi, na których dowiesz się, jak powinna wyglądać właściwa dieta przed chemioterapią, w jej trakcie i po jej zakończeniu. • Zaplanuj sobie coś na czas chemioterapii. Pewne rodzaje chemioterapii wymagają wielogodzinnego pobytu pacjenta w klinice. W tym czasie możesz na przykład się zdrzemnąć, pooglądać telewizję, poczytać, rozwiązywać krzyżówki, słuchać muzyki czy robić na drutach. Jeżeli ktoś ci towarzyszy, możecie pograć w karty, w scrabble czy inną grę. • Zrealizuj recepty. Niewykluczone, że lekarz prowadzący przepisze ci pewne środki do zażywania w domu, na przykład leki przeciwwymiotne czy przeciwbiegunkowe albo antybiotyk. Poproś o wypisanie recept przed rozpoczęciem terapii, aby zrealizować je wcześniej. Weź te leki na sesję chemioterapii, aby pielęgniarka mogła przejrzeć ulotki. Niektóre leki nie są dostępne od ręki, więc dobrze jest przygotować wszystko zawczasu. • Przygotuj dom. Najważniejsze obowiązki domowe wykonaj przed sesją chemioterapii, gdyż potem możesz nie mieć na nie sił. Zrób pranie i dokładnie posprzątaj mieszkanie, aby zmniejszyć ryzyko infekcji. Zrób zakupy i ugotuj jedzenie, a następnie je zamroź. Czystość i porządek w domu oraz zgromadzone zapasy pozwolą ci lepiej się poczuć. • Wieczór przed chemioterapią. Jeżeli lekarz nie przekazał ci specjalnych zaleceń, to nie musisz pościć czy przestrzegać szczególnej diety tuż przed chemioterapią. W trakcie leczenia otrzymasz zapewne leki przeciwwymiotne, aby móc normalnie jeść i pić. Niemniej jednak lepiej unikać rzeczy smażonych i potraw, które mogą rozstroić żołądek. Wieczorem przed chemioterapią zjedz lekkostrawną kolację, a rano dnia następnego - równie lekkostrawne śniadanie. Ponadto postaraj się spokojnie przespać noc. W czasie chemioterapii • Ubierz się wygodnie - luźno, na cebulkę. W razie niższej temperatury będzie ci ciepło, a jeśli będzie cieplej, po prostu coś zdejmiesz. Załóż bluzkę, której rękawy łatwo podwinąć przed zastrzykami, pobieraniem krwi czy pomiarem ciśnienia. Jeśli będziesz mieć port naczyniowy w obrębie klatki piersiowej, włóż bluzkę z rozpinanym dekoltem. • Zabierz do kliniki wszystko, co ci się tam przyda: rzeczy pozwalające się czymś zająć (książki, muzyka, gry); jedzenie (w tym przekąski); picie; segregator lub teczka zawierające kserokopie wyników badań laboratoryjnych; kalendarz wizyt u specjalistów; lista pytań do lekarza i pielęgniarki; leki, które przyjmujesz; ważne numery telefonów. • Orientuj się w tym, co się dzieje. Zawsze proś pielęgniarkę, aby wyjaśniała ci, co się dzieje. Niezwłocznie informuj o nagłych reakcjach twojego organizmu (o bólu, swędzeniu, mdłościach), a także o tym, co zwiększy twój komfort (na przykład przygaszenie światła, zmiana kanału telewizyjnego, ciepły koc, więcej soku, pomoc w dojściu do toalety). Jeśli masz spędzić w klinice kilka godzin, to o ile nie ogarnie cię senność, możesz w tym czasie porozmawiać z psychologiem albo dietetykiem. Po chemioterapii Po powrocie do domu możesz na wiele różnych sposobów dbać o swój komfort oraz zapobiegać skutkom ubocznym leczenia bądź je łagodzić. • Nawadniaj organizm. Wypijaj 8-10 szklanek różnorodnych płynów dziennie. Sięgaj po soki, zupy i buliony, herbatki ziołowe, a także arbuzy i lody z zamrożonego soku. Dzięki temu organizm będzie łatwiej eliminował skutki chemioterapii, a ty lepiej się poczujesz. • Przyjmuj leki według zaleceń. Jeżeli lekarz albo pielęgniarka zalecą jakiś środek, aby doraźnie zapobiec określonemu problemowi (na przykład mdłościom, zatwardzeniu, biegunce), to przyjmuj lek dokładnie tak, jak należy, aby faktycznie uchronić się przed nieprzyjemnymi skutkami ubocznymi. Jeśli z jakichś powodów nie możesz zażyć tych środków, skontaktuj się z odpowiednim specjalistą, aby się dowiedzieć, co zrobić. Skuteczność leków eliminujących efekty uboczne chemioterapii jest tym większa, im szybciej zażyjesz je po wystąpieniu określonego problemu, dlatego nie czekaj na znaczne pogorszenie samopoczucia. • Notuj doświadczane skutki uboczne. Zapisuj, kiedy wystąpiła dana reakcja, co ci pomogło, a co pogłębiło problem. Zapisz ponadto nazwę przyjętego leku, porę jego zażycia oraz skuteczność. Dzięki temu twój lekarz prowadzący będzie mógł ewentualnie zmienić lek albo dawkowanie, aby efekt okazał się lepszy. • Kontroluj temperaturę ciała. Lekarz lub pielęgniarka zalecą prawdopodobnie dwa pomiary temperatury dziennie przez określony czas. Jeżeli jednak źle się poczujesz (przy bólu głowy, przeziębieniu, kaszlu, ogólnej bolesności, dreszczach), zmierz temperaturę (przed myciem zębów, przed jedzeniem lub wypiciem jakiegoś napoju), a następnie skontaktuj się z lekarzem, nawet gdy nie będziesz mieć gorączki. Informuj lekarza albo pielęgniarkę o każdym wzroście temperatury, zwłaszcza gdy zbliża się ona do 38°C. Może to być sygnał infekcji. • Zmniejszaj ryzyko zakażenia. Podatność na infekcje w okresie chemioterapii bywa większa, toteż staraj się chronić przed nimi. Myj ręce często i dokładnie, nie skąpiąc mydła ani wody. Zachęcaj także najbliższych do częstego mycia rąk (koniecznie przed przygotowaniem posiłków). Unikaj bliskiego kontaktu z osobami chorymi, tłumów, zamkniętych przestrzeni, miejsc, gdzie mogą przebywać osoby kaszlące czy kichające. • Dbaj o czystość i zdrowie jamy ustnej. Często, a zarazem łagodnie czyść jamę ustną. Używaj miękkiej szczoteczki i przepłukuj usta roztworem z łyżeczki sody oczyszczonej rozpuszczonej w filiżance ciepłej wody. W ten sposób pozbędziesz się kwaśnego posmaku i przyspieszysz regenerację błon śluzowych. Informuj lekarza o bolesności w jamie ustnej, ranach oraz powierzchniach białych albo plamistych. Istnieją leki, które mogą pomóc w takich stanach. • Unikaj alkoholu, potraw pikantnych, a także kwaśnych dań i soków. Podrażniają one ścianę żołądka, mogą ponadto wywołać lub pogłębiać nudności, zgagę, ból brzucha. • Dużo wypoczywaj. Najpowszechniejszym skutkiem ubocznym wszelkich terapii przeciwnowotworowych jest zmęczenie, słuchaj więc swojego organizmu. Musi się on natrudzić, aby usunąć zbyteczne produkty chemioterapii i aby nastąpiła regeneracja zdrowych komórek. W chwilach zmęczenia siadaj z uniesionymi stopami i zamykaj oczy. Przeplataj wypoczynek aktywnością. • Dbaj o aktywność fizyczną. W miarę możliwości zachowuj aktywność i nie przestawaj ćwiczyć. Mimo zmęczenia albo nawet wyczerpania w danym dniu koniecznie pospaceruj dookoła domu albo gdzieś dalej. Aktywność fizyczna uwalnia od nudności, poprawia apetyt, ułatwia przesypianie nocy, dodaje otuchy. Sprzyja ponadto prawidłowemu oddychaniu i zmniejsza ryzyko skrzepów w nogach. • Zgłaszaj wszelkie problemy. Mów swojemu lekarzowi lub pielęgniarce o każdym problemie, choćby wydawał się błahy: kiedy nękają cię torsje, nudności, biegunka, zatwardzenie lub kiedy obawiasz się odwodnienia, bo nie jesteś w stanie przyjmować płynów. Informuj o bolesności jamy ustnej czy trudnościach z przełykaniem, o tym, że dokucza ci ból lub wystąpił krwotok, a także o każdej oznace infekcji: gorączce, dreszczach, bólu gardła, kaszlu z odksztuszaniem, trudnościach z oddawaniem moczu, opuchliźnie lub zaczerwienieniu na skórze. Nie czekaj do następnej wizyty, która może być dopiero za tydzień albo później. Ponieważ chemioterapia zmniejszyła twoją odporność na infekcje, konieczne może się okazać przyjmowanie antybiotyku. • Przestrzegaj terminów badań i wizyt u specjalistów. Twój lekarz najpewniej zleci określone badania laboratoryjne i zaprosi cię na kolejną wizytę mniej więcej tydzień po zakończeniu danego etapu leczenia, aby poznać wyniki analizy krwi oraz dowiedzieć się, jak się czujesz. Przestrzegaj terminów takich wizyt i badań, by umożliwić mu szybkie wykrycie ewentualnych komplikacji. Na czym polega chemioterapia? Czy warto się jej poddać? Jaka jest jej skuteczność? Jak się do niej przygotować? Jakie skutki uboczne mogą się pojawić? Jak się odżywiać podczas chemioterapii? Jak pracować i jak żyć z rakiem? Jak poradzić sobie z osamotnieniem i żalem? Jak zachowywać się z w codziennych kontaktach z ludźmi? Na te i wiele innych pytań nurtujących chorych oraz ich rodziny w zrozumiały i empatyczny sposób odpowiadają autorki książki "Chemioterapia. Poradnik dla pacjenta i jego rodziny" (Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne). Judith McKay i Tamera Schacher, które na co dzień zajmują się pacjentami onkologicznymi i razem z nimi pokonują trudy leczenia, napisały książkę specjalnie dla nich. Poradnik pomoże chorym oswoić się - na tyle, na ile jest to możliwe - z niełatwą sytuacją oraz zrozumieć wszystko, co na razie jest dla nich tajemnicą. Autorki prezentują podstawowe informacje na temat chemioterapii, dzieląc się swoim bogatym doświadczeniem, jak również liczne praktyczne rady i wskazówki. Wyjaśniają, jak chory może sam sobie pomóc, ale też jak powinien korzystać z pomocy innych. Krok po kroku pokazują, jak przetrwać wymagający czas choroby, zachowując przy tym jak najlepszą kondycję fizyczną i psychiczną. jest patronem medialnym "Chemioterapii" - polecamy! Judith McKay, Tamera Schacher - fragment książki "Chemioterapia. Poradnik dla pacjenta i jego rodziny"

jak wygląda chemioterapia u dzieci